
Κατὰ τὴν αἰγυπτιακὴ μυθολογία, ὁ Ἄπεπ ἦτον ἡ προσωποποίησι τοῦ Κακοῦ. Ὁ Σκοτεινὸς Θεὸς ποὺ ἀντιπροσώπευε τὴν ἁρνητικὴ καὶ χαοτικὴ ὕπαρξι, τὸ ἀντίθετο καὶ τὴν ἀπειλὴ τῆς κοσμικῆς τάξεως, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἠλιακοῦ θεοῦ Ρα, τὸν ὁποῖον καὶ προσπαθοῦσε νὰ κοιμίση μὲ τὸ ὑπνωτικό του βλέμμα, κάθε νύχτα ποὺ ἐκεῖνος ἀναγκαζόταν νὰ διασχίση τὸν κάτω κόσμο, γιὰ νὰ καταπιῆ τὴν βάρκα του. Ἡ μορφή Του, ἦτον ἐρπετικὴ ἢ καὶ δρακώντεια. Οἱ αἰγύπτιοι ἱερεῖς προσεύχονταν γιὰ τὴν ἐπιβίωσι τοῦ Ρα ἔναντι τοῦ Ἄπεπ καὶ τοῦ ὑπνωτικοῦ Του βλέμματος. Σὲ ἕναν μύθο ὁ Σετ Τὸν σκοτώνει, μαζὺ με τὸν Ὀσίρι, ὡστόσο, ἐν συνεχεία οἱ μυστηριώδεις Ὑκσῶς ποὺ κατέκτησαν τὴν Αἴγυπτο περὶ τὸ 1700 π.Χ., σκλαβώνοντες τοὺς σιχαμερούς της κατοίκους, ἔφεραν μαζύ τους τὸν Σκοτεινὸ Θεὸ Σουτέχ, ὁ ὁποῖος καὶ ὁμοίαζεν κατὰ πολὺ στὸν Ἄπεπ. Οἱ Ὑκσῶς παρ' ὅλα αὐτὰ, ἐπέβαλλαν στὶς πόρνες τους, τοὺς αἰγυπτίους, τὴν λατρεία τοῦ Σκοτεινοῦ Θεοῦ τους, μὲ τὸ ὄνομα Σετ καὶ τοιουτοτρόπως, ὁ ἐν λόγω λαὸς ἐλάτρεψεν ἕναν Σκοτεινὸ Θεὸ ποὺ ἀντιπροσώπευε τὸ Χάος. Τελικῶς, ὁ Σετ ἐταυτίστη μὲ τὸν Ἄπεπ, ὡς ἕνας Σκοτεινὸς Θεὸς ποὺ ἐπεβλήθη στοὺς αἰγυπτίους ἁπὸ ἕναν μυστηριώδη καὶ πολεμοχαρὴ κατακτητή.
&
Ἡ ἀνάγκη γιὰ ἐπανάστασι καὶ ἐκθρόνισι τῆς θεότητος τοῦ φωτός, μὲ σκοπὸ τὴν κατάκτησι τῆς ἐξουσίας, εἶναι μία ἀκόμη σημαντικὴ ὁμοιότητα ἀνάμεσα στὶς διάφορες μορφὲς τοῦ Ἄνομου ποὺ ἐνεμφανίσθησαν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες…Ἡ ριζικὴ ἀλλαγὴ τῆς κοινωνίας εἶναι ὁ ἀπώτερος σκοπὸς τοῦ ἀληθινοῦ καὶ ἐπαναστατικοῦ Σατανισμοῦ. Ἡ ἀντιστροφὴ τῆς ἠθικῆς ποὺ πηγάζει ἁπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία μὲ τὴν ὁποία προίκησε ὁ αἰσχρὸς δημιουργὸς τὰ δημιουργήματά του καὶ ἁπ' τὴν ὁποία θὰ ξεφύγουν μόνο μέσω Αὐτοῦ...Ὁ ὄχλος, ἤτοι ἡ ἀστικὴ τάξι, ὑπάρχει γιὰ νὰ ὑπηρετῆ ἀνώτερες ἁπ' αὐτὴν κοσμικὲς καὶ ἐξωκοσμικὲς δυνάμεις, δήλαδῆ τὴν ἐλὶτ Ἀρίστων ποὺ ἔχει τὴν ὑποχρέωσι νὰ τῆς κάνη τὴν ὑπέρτατη τιμὴ νὰ τὴν καθοδηγῆ διὰ οἱουδήποτε τρόπου πρὸς τὴν ἐκτέλεσι τοῦ θελήματος τῶν προαναφερθέντων ἀνωτέρων ἁπ' αὐτὴν δυνάμεων...τοὺς Θεούς. Οἱ Ἄριστοι, ὑπηρετοῦν τὴν θέλησι τοῦ Θεοῦ μέσω τῶν προσωπικῶν τους μαχῶν, μὰ κυρίως μέσω τῆς καθοδηγήσεως τοῦ πλήθους μὲ τὴν προϋπόθεσι ὅτι αὐτὸ πράττει ἄνευ σκέψεως, γιατὶ οἱαδήποτε σκέψι ἐπάνω στοὺς νόμους καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, θὰ ἦναι λανθασμένη καὶ ἐνδεχομένως θὰ πηγάζη ἁπὸ τὴν προσπάθεια τῆς ὕλης νὰ κυριαρχήση ἔναντι τῆς ψυχῆς, συνεπῶς μπορεῖ νὰ δημιουργήση μονάχα ἀνηθικότητα, ἐναντίωσι στὴν Ἀγιότητα καὶ Ἀριστότητα καὶ ἀμαρτία.

Συναντώντας κανείς τα παραπάνω επιλεγμένα κείμενα που δημοσιεύθηκαν στην αρθρογραφία μας, θα λέγαμε ότι με τη συγκεκριμένη σειρά που τα βάλαμε καταδεικνύουν τα δυο στάδια μιας οποιασδήποτε θρησκείας μέσα σε μια κοινωνία. Το πρώτο αφορά την τέλεση μιας λατρείας κάποιου θεού και το δεύτερο τη διαμόρφωση ολόκληρης της κοινωνίας σύμφωνα με τους νόμους του για να μετατραπεί δηλαδή σε θεοκρατία, ήτοι να λειτουργεί με τον τρόπο που επιθυμεί ο εκάστοτε θεός με τους ιερείς του και όχι όπως το θέλουν κάποιοι άνθρωποι, όση ανεξιθρησκεία και αν προσφέρουν στο λαό (δηλ. να διαλέγει εκείνος όποια θρησκεία θέλει ή και καμιά για τους άθεους). Αφού σε αυτή την περίπτωση η κοινωνία δεν θα λειτουργεί με τα θέλω ας πούμε εκείνου του θεού, αλλά ανθρωποκεντρικά. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας παρόλο που συνέχιζαν να υπάρχουν χριστιανοί και παπάδες τους σε εκκλησιές, αυτή λειτουργούσε σύμφωνα με τον τρόπο που θέλανε οι μουσουλμάνοι βάσει των δικών τους Γραφών στο Κοράνι και όχι όπως το θέλανε χριστιανοί και εβραίοι. Στη σύγχρονη εποχή τώρα, παρόλο που έχει αναγνωριστεί για παράδειγμα μια νεοπαγανιστική θρησκεία από το κράτος σαν τη Δωδεκαθεϊστική στην Ελλάδα, παρατηρούμε ότι η κοινωνία μέσα στην οποία αναγνωρίστηκε, δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την αρχαιοελληνική από τη στιγμή που δεν λειτουργεί σύμφωνα με τον τρόπο που θέλανε τότε οι θεοί της, όταν βλέπουμε λόγου χάρη να μπαζώνονται ή θάβονται διάφορα μνημεία της και όταν στα δικαστήρια για παράδειγμα, βλέπουμε εικόνα του Χριστού σε τοίχο και ο όρκος να δίνεται είτε με χριστιανικό τρόπο είτε με αθεϊστικό για όσους δεν θέλουν να δώσουν θρησκευτικό, αντί να βλέπουμε εικόνα ή αγαλματίδιο κάποιου αρχαιοελληνικού θεού και ο όρκος να δίνεται εις το όνομα εκείνων των θεών αντίστοιχα. Κατά συνέπεια, το να πει κάποιο κρατικό γλυφτράκι (σ.σ. για να μην τον ενοχλούν οι πολιτικάντηδές του) ότι εμένα δεν με πειράζει αυτό από τη στιγμή που το κράτος επιτρέπει να τελετουργώ στη δική μου θρησκεία, μόνο βλάκας έως και προδότης της θρησκείας του μπορεί να θεωρηθεί εφ’ όσον αφήνει άλλους άσχετους με εκείνη να αποφασίζουν νομοθετικά για την ύπαρξή της!