- ΠΡΟΣΘΕΤΟΝΤΑΣ (ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΡΩΤΗΘΗΚΕ) ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΣΑΤΑΝΙΚΗΣ ΤΕΛΕΤΗΣ ΕΝΟΣ ΜΟΝΑΧΟΥ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΗ ΛΑΓΝΕΙΑ ΜΙΑΣ ΧΩΡΙΑΤΟΠΟΥΛΑΣ (ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ) ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΛΑΤΙΝΙΚΑ:
‘’Abigor, pecca pro nobis...
Amon, miserere nobis...
Samael, libera nos a bono...
Belial eleison...
Focalor, in corruptionem meam intende...
Haborym, damnamus dominum...
Zaebos, anum meum apries...
Leonard, asperge me spermate et inquinabor…”
Lucifer, be at my servicio pour l'amour de la femina!
(σε αγγλικά):
Abigor, sin for us...
Amon, pity us...
Samael, free us from good...
Belial, have mercy...
Focalor, focus on my corruption...
Haborym, we damn the lord...
Zaelos, open my anus...
Leonard, splatter me with your seed and I shall be stained…
(closing the rite): Lucifer, be at my service for the love of woman
(σε ελληνικά):
Αμπιγκόρ, αμαρτία για μας...
Άμον, λυπήσου μας...
Σαμαήλ (σημ. ο Σατανάς στην εβραϊκή γλώσσα), λύσε μας από το καλό...
Μπελιάλ, έλεος...
Φοκάλορ, εστίασε στη διαφθορά μου...
Χαμπορίμ, αναθεματίζουμε τον Κύριο...
Ζαέλος, άνοιξε τον πρωκτό μου...
(σημ. εννοώντας της χωριατοπούλας μετά τη χρήση του σάλιου της πάνω στα αυγά που συμβολίζουν τη γονιμότητα)
Λέοναρντ, ράντισέ με με το σπόρο σου και θα λερωθώ…
(κλείνοντας την τελετή): Εωσφόρε, να είσαι στην υπηρεσία μου για την αγάπη της γυναίκας
(σημ. παρατηρούμε επίκληση σε οντότητες στα έξω από εμάς για βοήθεια και όχι αθεϊστικά σε κάποια σύμβολα ή σε δυνάμεις μέσα μας για να βοηθηθούμε από τον εαυτό μας σύμφωνα με το απατεωνίστικο νεοεποχίτικο κίνημα και της παραφυάδες του σαν τον προβοκατόρικο αθεϊστικό ψευτοσατανισμό της Αμερικής από το 1960 και έπειτα)
Το «Όνομα του Ρόδου», αποτελεί το πρώτο μυθιστόρημα που εξέδωσε ο Ουμπέρτο Έκο το 1980 στην Ιταλία, προκαλώντας μεγάλη αίσθηση στον χώρο της λογοτεχνίας. Πρόκειται για ένα βιβλίο με μεσαιωνική – μυστηριακή ατμόσφαιρα, στοιχειοθετημένο άριστα από τον συγγραφέα, διεγείροντας την επιθυμία του κοινού να αναζητήσει την ταυτότητα των χαμένων – απαγορευμένων βιβλίων του δολοφόνου.
Η μεταφορά από τον Ζαν Ζακ Ανό και το σοφά επιλεγμένο καστ ηθοποιών, (Σόν Κόνερι, Μάρεϊ Άμπρααμ, Κρίστιαν Σλέιτερ), συγκλονίζουν ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, σε κάθε προβολή της ταινίας. Ο σκηνοθέτης στηριζόμενος στο επίπεδο του Κόνερι, αρχίζει να ξετυλίγει το νήμα της ιστορίας γύρω απ’ αυτόν. Οι δυνατές περιγραφές του βιβλίου, αποδίδονται με σκηνές έντονης πυγμής και ρεαλισμού. Το βιβλίο και η ταινία «Το Όνομα του Ρόδου», αποτελούν μια ευχάριστη σύγκριση, καθώς και τα δύο αγγίζουν την πληρότητα χωρίς να υπερκαλύπτει το ένα το άλλο.