
- Μετὰ τὴν 11η Σεπτεμβρίου 2001, εἰς πεῖσμα ὅσων στὸ ἐκσυγχρονιστικὸ παραλήρημά τους μιλοῦσαν γιὰ τὸ θάνατό της, ἐπανέρχεται ἡ θρησκεία σὲ σημεῖο, ποὺ νὰ χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τοὺς δυτικοὺς φουνταμενταλιστὲς γιὰ τὴν ἔξαψη καὶ τὴν φανατικὴ συστράτευση τῶν μαζῶν στὴν νέα δυτικὴ σταυροφορία. Ἡ «ἐκδίκηση τοῦ Θεοῦ τῶν Χριστιανῶν» ἀπαιτεῖ γενικὴ ἐπιστράτευση τῶν θρησκευμάτων στὸ πλαίσιο τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ἡ θρησκεία προσφέρεται ἔτσι, ὡς μέσο γιὰ τὴν ἐκπλήρωση τῶν νεοεποχικῶν ἐπιδιώξεων. Μήπως καὶ ὁ Στάλιν δὲν ἀνέσυρε τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὶς κατακόμβες της, γιὰ νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ὁ Χίτλερ; Πόσο εὐκολότερο εἶναι αὐτὸ στὴ Δύση, ὅπου συνυπάρχουν ἑκατοντάδες χριστιανικὲς ὁμολογίες καὶ θρησκεύματα. Οἱ «ἀφελεῖς», ποὺ ἐπιμένουν νὰ εἶναι ὀπαδοὶ κάποιας θρησκευτικῆς θεότητας, καλοῦνται νὰ ὑπηρετήσουν, μαζὶ μὲ τοὺς θεούς τους, τὴν θεότητα τοῦ Καίσαρα καὶ Ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου!...Τὸ δυτικὸ φεουδαρχικὸ-ἱπποτικὸ δίκαιο προβλήθηκε στὸ Θεό, μεταβάλλοντας τὸν χριστιανισμὸ σὲ εἶδος εἰδωλολατρίας, ἀφοῦ κατασκευάσθηκε Θεός, ποὺ δὲν ὑπάρχει. Ὁ Θεός, ἔτσι, νοεῖται ὄχι ὡς Πατέρας, «πλήρης οἰκτιρμῶν καὶ φιλανθρωπίας», ἀλλὰ ὡς φεουδάρχης - τύραννος καὶ τιμωρός, ποὺ ζητεῖ συνεχῶς ἐκδίκηση. Αὐτὴ ἡ περὶ Θεοῦ ἀντίληψη διαποτίζει ὅλη τὴ δυτικὴ -κυρίως τὴν καλβινικὴ- νοοτροπία. Τὰ ἔργα τοῦ Ἴγκμαρ Μπέργκμαν βεβαιώνουν μία διάχυτη τάση «θεοδικίας», ἀποστροφῆς πρὸς τὸν Θεὸ - τύραννο καὶ ἐκδικητή, ποὺ κινεῖ καὶ τὸν πιστό του σὲ ἐκδίκηση, καὶ συνεπῶς φανατικὴ ἀνταπόδοση καὶ ὄχι δικαιοσύνη. Εἶναι μᾶλλον μιὰ ἄλλη κατανόηση τῆς δικαιοσύνης…Ἡ Ὀρθοδοξία, καὶ στὶς ἀτελέστερες βιώσεις της, δὲν μπορεῖ νὰ φθάσει σὲ μία τέτοια λογική. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἀπωθεῖ μόνιμα τὴν ἔννοια τοῦ «ἱεροῦ πολέμου». Κανεὶς πόλεμος δὲν μπορεῖ νὰ ἱεροποιηθεῖ στὴν Ὀρθόδοξη συνείδηση, διότι ὁ πόλεμος εἶναι σατανικὴ κατάσταση. Δὲν μπορεῖ νὰ γίνει, ὀρθόδοξα, διάκριση δικαίου καὶ ἀδίκου πολέμου, ἱεροῦ καὶ ἀνίερου. Οὔτε νὰ γίνει δεκτὸ τὸ δόγμα «πόλεμος κατὰ τοῦ πολέμου», μὲ τὴν συντριβὴ τῶν ἄλλων (πρβλ. τὸ ἀρχαῖο «πάσσαλος πασσάλῳ ἐκκρούεται»). Ὁ πόλεμος, ὀρθόδοξα, συνιστᾷ ἀλλοτρίωση ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ἀγάπη καὶ πρὸς τοὺς ἐχθροὺς ἀκόμη (Ματθ. 5, 44). Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ «παράδοξα» τῆς πίστεώς μας. Ὁ Χριστὸς διευκρίνησε: «πάντες οἱ λαβόντες μάχαιραν ἐν μαχαίρᾳ ἀποθανοῦνται» (Ματθ. 26,52). Αὐτὸ εἶναι τὸ αὐθεντικὸ κήρυγμα «μὴ βίας». Ἡ στράτευση τῶν Χριστιανῶν στὴν αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης ὑπῆρξε «ἔκπληξη» γιὰ τοὺς Ἁγίους, τοὺς αὐθεντικοὺς ἐνσαρκωτὲς καὶ ἐκφραστὲς τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ γρήγορα (4ο αἰ.) ἔδωσε τὴν ἀπάντησή της. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος (Ἐπ. πρὸς Ἀμμούν, ΡG. 26,1173 β) καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος (κανόνας 13) λέγουν, ὅτι τιμῶνται οἱ μετέχοντες καὶ φονεύοντες σὲ ἀμυντικὸ (ἢ ἀπελευθερωτικό) πόλεμο (ὅταν εἶναι ἄμυνα «ὑπὲρ σωφροσύνης καὶ εὐσεβείας» κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο, ποὺ τὸ τονίζει: «ἀμυνομένοις»!). Εἶναι ἡ μόνη «κατ᾿ οἰκονομίαν» ἐξαίρεση στὸν κανόνα, ὡς πραγμάτωση τοῦ Κυριακοῦ λόγου: «Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τὶς θῇ (νὰ θυσιάσει) τὴν ψυχὴν (ζωήν) αὐτοῦ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ» (τῶν συνανθρώπων του) (Ἰωάνν. 15.13). Εἶναι δηλαδὴ αὐτοθυσία καὶ ὄχι ἐκδικητικότητα…Καὶ ἡ Ὀρθοδοξία γνωρίζει τὴν βία, ἀλλὰ διαφορετικά. Καὶ ὄχι μόνο τὴν γνωρίζει, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐφαρμόζει στὴ σκληρότερη μορφή της. Ἡ βία της, ὅμως, δὲν στρέφεται πρὸς τὰ ἔξω, πρὸς τὸν συνάνθρωπο, ἀλλὰ πρὸς τὰ μέσα, τὸ ἐσωτερικό μας. «Ἡ βασιλεία (=ἡ ἄκτιστη Χάρη) τοῦ Θεοῦ βιάζεται καὶ οἱ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν» (Ματθ. 11,12). Σ᾿ αὐτὸ τὸ πλαίσιο ἐντάσσεται καὶ ὁ περίεργος γιὰ πολλοὺς λόγος τοῦ Χριστοῦ: «Πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπὶ τὴν γῆν καὶ τί θέλω, εἰ ἤδη ἀνήφθη» (Λουκ. 12, 49). Ὁ Χριστὸς γίνεται ἀφορμὴ νὰ χωρίζονται οἱ ἄνθρωποι ὄχι, ὅμως, ἐπιθετικά, ἀνάλογα μὲ τὴ στάση τους ἀπέναντί του (12, 51 ε.). Ἡ «βία» τοῦ Χριστοῦ ἀσκεῖται στὴν ἐπαναστατημένη καὶ διεστραμμένη φύση μας, στὴν τυραννικὴ δεσποτεία τῶν παραμορφωμένων ἐνστίκτων μας. Αὐτὸ ἀποδεικνύει ὅλη ἡ ἀσκητικονηπτικὴ πράξη τῆς Ὀρθοδοξίας. Μὲ τὸν αὐτοβιασμό του ὁ χριστιανὸς ἐλευθερώνεται καὶ ἀνοίγεται στὴ Θεία Χάρη. Διότι, ὅταν γίνει «ναὸς -κατοικητήριο- τοῦ Θεοῦ», τότε γίνεται καὶ συν-ἄνθρωπρς, «πλησίον» (Λουκ. 10,36 ἑ.).
(σ.σ. π. Γεώργιος Μεταλληνός - Ὀρθοδοξία καὶ φανατισμός, Πηγή: Ἐφημερίδα Ὀρθόδοξος Τύπος, 2004)

Η προσπάθεια αλλοιώσεως των Γραφών μιας θρησκείας και των χαρακτηριστικών του ή κάποιου θεού της για να προσαρμοστεί όπως βολεύει τα συμφέροντα κάποιων, είναι γνώριμη στην Σατανική Ορθοδοξία πολλά χρόνια τώρα. Τόσο στην περίπτωση του σατανισμού (π.χ. μας λένε να μην διαβάζουμε τη Βίβλο ή να μην πιστεύουμε τα όσα γράφει) για να παρουσιαστεί ο Σατανάς με διαφορετικό τρόπο (π.χ. με τα χαρακτηριστικά του Χριστού ή κάποιας παρόμοιας Ηλιακής Θεότητας σαν τον Μίθρα ας πούμε) από αυτόν που παρουσιάζεται στη Βίβλο με σκοπό να συνταιριάξει με την Μασονική Πανθρησκεία της Νέας Εποχής ταυτίζοντάς Τον, είτε με τον Βιβλικό Θεό που τον παρουσιάζει απρόσωπα ως Υπέρτατο Ον λόγου χάρη και άρα πάλι εκτός Βίβλου αθεϊστικά στην πραγματικότητα (σ.σ. δεν υπήρξε ποτέ θρησκεία παγκοσμίως που να μην προσωποποίησε τον όποιο θεό της δίνοντάς του συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και ονόματα για να ξέρει έτσι ο πιστός της τι είναι αυτό που θέλει να επικαλεστεί τελετουργικά) είτε αθεϊστικά σαν να μην υπάρχει ως πραγματική οντότητα (βλέπε ψευδο-‘’Εκκλησία του Σατανά’’ του Λαβέι) ώστε να επιτευχθεί το ίδιο πάλι αποτέλεσμα από διαφορετικό δρόμο, όσο και στην περίπτωση του χριστιανισμού όμως που επιχειρήθηκε η ίδια πάλι θεολογική αλλαγή(!), είτε για να συνταιριάξει ο Χριστός με κάποια εθνικιστική ιδεολογία σαν της άλλοτε Ναζιστικής Γερμανίας που κατασκεύασε με νεοπαγανιστικό τρόπο κάποιον ‘’Θετικό’’(!) Χριστιανισμό αλλάζοντας μέχρι και το ‘’Πάτερ Ημών’’ για να αναφέρεται στο πρόσωπο του Χίτλερ (όπως θα δούμε παρακάτω) είτε για να συνταιριάξει με Μασονικό ή συγκριτικό θρησκευτικά τρόπο τον Χριστό με κάποιες άλλες θεότητες με σκοπό να γίνει αποδεκτή από όλους μια τέτοια Πανθρησκεία σε περίπτωση που καταφερθεί να υπάρξει ποτέ πολιτική παγκοσμιοποίηση (=Παγκόσμιο Κράτος). Ας θυμηθούμε κάποια παραδείγματα...