(σ.σ. όπως υπενθυμίζεται σχετικά από δημοσίευμα σε άλλο άρθρο μας): ‘’…Προκύπτει λοιπόν το ερώτημα του τί να κάνουμε και πώς να αντισταθούμε – το μόνο σοβαρό ερώτημα αυτή τη στιγμή. Θεωρητικά η απάντηση είναι απλή: Όσοι δεν θέλουν να εμβολιαστούν – και είναι πολλοί – να μην το κάνουν, αψηφώντας τους κρατικούς εκβιασμούς. Στην πράξη, βέβαια, τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά. Δεν είναι απλό το να βρίσκεται κάποιος υπό καθεστώς διωγμού και απαγορεύσεων, ειδικά όταν εκβιάζεται με την ίδια του την προοπτική επιβίωσης. Και όμως, δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική πέρα από την ολοκληρωτική άρνηση ή την ολοκληρωτική αποδοχή· όχι γιατί το λέμε εμείς, αλλά γιατί οι κρατούντες φροντίζουν με κάθε αποφασιστικότητα να κλείσουν κάθε δίοδο διαφυγής. Ο καθένας πλέον – τουλάχιστον απ’ όσους καταλαβαίνουν τί συμβαίνει – θα τριφτεί ανάμεσα στο μεγάλο «ναι» και στο μεγάλο «όχι». Και το «ναι» και το «όχι» θα έχουν σοβαρές συνέπειες, προσωπικές και κοινωνικές…Ίσως είναι από τις λίγες ιστορικές στιγμές που το αποτέλεσμα της σύγκρουσης θα κριθεί περισσότερο από την ατομική στάση και επιλογή του καθενός, παρά από τις κοινωνικές εκδηλώσεις, διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες. Δεν εννοούμε πως αυτές δεν είναι απαραίτητες. Εννοούμε ότι δεν είναι αυτές που θα κρίνουν το αποτέλεσμα. Θα μπορούσαν ίσως να το κρίνουν εάν ήταν μαζικές, εκτός του πολιτικού ελέγχου και επίμονες, αλλά φαίνεται πως δεν ζούμε σε τέτοιες εποχές. Το αποτέλεσμα θα κριθεί από ατομικές επιλογές που εκτείνονται σε μεγάλη κλίμακα και αν το σκεφτούμε καλύτερα είναι λογικό: εφόσον η εξουσία σήμερα, μέσω της τεχνολογίας, έχει τη δυνατότητα και την επιδίωξη να ελέγχει ξεχωριστά και εξατομικευμένα τον καθένα, πέρα από το όποιο κοινωνικό ή οικονομικό πλαίσιο βρίσκεται αυτός, οι προσωπικές επιλογές στο επίπεδο της κοινής καθημερινότητας αποκτούν τεράστια σημασία…’’
Επανερχόμενοι και πάλι στο ζήτημα της υποχρεωτικότητας ιατρικών πράξεων για τον Κορωνοϊό ή οποιαδήποτε άλλη ασθένεια που επιβάλλονται ως πρόσχημα για να χτιστεί πλανητικά ένα αέναο στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου άπαντες θα πρέπει να συμφωνούν στα πάντα (άρα και στα θρησκευτικά ή αθεϊστικά) με τους παγκόσμιους κυβερνήτες του αν θέλουν να συνεχίζουν να βρίσκονται στη σημερινή κοινωνία ως άνθρωποι ή ως πρωτόγονοι σαν τα ζώα κάπου έξω στη φύση σε περίπτωση που δεν κλειστούν σε ξεχωριστό στρατόπεδο συγκέντρωσης για τους ανυπάκουους, θα παραθέσουμε αυτή τη φορά στο παρόν άρθρο τη νομοθεσία που ισχύει περί ιατρικών πράξεων πάνω στον καθένα μας, με σκοπό να αντιμετωπιστεί δημοσίως η (ποινικά κολάσιμη πλέον) διασπορά ψευδών ειδήσεων από διαφόρους επιστήμονες, γιατρούς, δημοσιογράφους, κυβερνητικούς ή οποιονδήποτε άλλον περί νομότυπης ή συνταγματικής τάχα μου υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού που πρέπει να επεκταθεί σε ολόκληρο τον πληθυσμό, πράγμα που σημαίνει ότι όσοι τον αρνηθούν σαν και εμάς (μόνο και εφ’ όσον δεν συντρέχει όμως κάποιο σοβαρό ρίσκο διακινδύνευσης της υγείας κάποιου αναλόγως του ιατρικού ιστορικού και της ηλικίας του καθενός που διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο), είτε θα πρέπει να καταφύγουν σαν δραπέτες στα βουνά για να ζήσουν είτε σε κάποια άλλη χώρα που δεν έχει κανένα τέτοιο περιοριστικό μέτρο (σαν τις Σκανδιναβικές) αν θέλουν να συνεχίζουν να ζουν όπως σήμερα (δηλ. σε πολιτισμένη κοινωνία).